Ass Naked Little

De Zoon van Dik Trom written by C. Joh. Kieviet Paradingnakedwomen Dating Migliori Chat 77P2P Worawoot15 Gmail Com Www Tagged Com Free Dating Site Parading Naked Women Cam Girls Naked Chicks Naked Ass Russian Girls Girls Naked Pussy Movies Girls Naked Pic Naked Models Blonde Girls Little Naked Lesbian Naked Asian Naked Live Sex Cams Asian Naked

Paradingnakedwomen Dating Migliori Chat 77P2P Worawoot15 Gmail Com Www Tagged Com Free Dating Site Parading Naked Women Cam Girls Naked Chicks Naked Ass Russian Girls Girls Naked Pussy Movies Girls Naked Pic Naked Models Blonde Girls Little Naked Lesbian Naked Asian Naked Live Sex Cams Asian Naked

j een van zijne klanten er
mede gerieven kon. Geen wonder dus, dat hij steeds meer verkocht, er
telkens nieuwe klanten bijkreeg en er zelden of nooit een verloor. In
enkele jaren was de winkel van n Trom de voornaamste van het dorp
geworden, en 't was een lust te zien, hoe vol het er somtijdswezen
kon. Vooral op Zaterdagavond was het er verbazend druk. Dan stond
de winkel opgepropt met menschen, die inslag voor de volgende week
kwamen doen, en hadden Vader en Moeder Trom, benevens Dik, geen handen
genoeg, om de klanten te bedienen. Maar al moesten dezen wat wachten,
dat hinderde niet erg, want allen luisterden graag naar de vroolijke
grappen van Dik, die zijn praatje steeds klaar had.

De oude Trom deed niet veel. Hij was niet sterk genoeg om lang achter
de toonbank te staan, en als het hem al te druk werd, trok hij zich
op zijn stoeltje in een hoek van den winkel terug en keek met innig
welbehagen de drukte aan. En dan luisterde hij naar de gesprekken der
vrouwtjes, die het wel gezellig vonden, als zij niet dadelijk geholpen
konden worden, omdat zij dan nog een poosje konden babbelen,--maar
het meest genoot hij van de grappen en kwinkslagen van zijn zoon Dik,
dien hij soms langen tijd achtereen met de grootste bewondering kon
zitten aanstaren. En menigmaal, als hij zag, hoe graag de menschen
door Dik geholpen werden, mompelde hij zacht voor zich heen:

"Die Dik,--o, dat is toch een bizonder kind,--en dat is-ie!"

Trom werd er niet sterker op, en meer en meer begon de winkel hem
te zwaar te worden, vooral overdag, als Dik de klanten afreed, en
Moeder het huiswerk verrichtte. Want de winkelschel liet hem bijna
nooit met rust, van den morgen tot den avond.

"Klingelingeling!" ging het, als Trom zijn ontbijt
gebruikte. "Klingelingeling!" als hij 's middags aan tafel
zat. "Klingelingeling!" als hij zijn middagdutje wilde doen, waaraan
zijn zwak lichaam zooveel behoefte had.

Den geheelen dag was het voortdurend: "klingelingeling!" en dat
hield niet op, voordat 's avonds laat de winkeldeur op het nachtslot
werd gedaan.

De oude man beefde soms over al zijn leden van vermoeidheid als hij
eindelijk in zijn bed gestapt was, en van overspanning kon hij dan
dikwijls in geen uren den slaap nog vatten. Eindelijk begrepen Moeder
Griet en Dik beiden, dat het zoo niet langer ging,--dat er verandering
moest komen.

En die verandering kwam.

Het huisje naast den winkel kwam te huur. 't Was een allerliefst
huisje, wel klein, maar keurig net. 't Was een huisje voor een paar
oude menschen, die rustig hun ouden dag wilden doorbrengen.

Zoodra Dik hoorde, dat het te huur was, zei hij op een avond, toen
de winkel op het nachtslot was:

"Hoor eens, Vader en Moeder, weet u, dat het huisje hiernaast te
huur komt?"

"Is 't waar?" vroeg moeder Trom. "Neen, dat weet ik niet."

Trom zei niets. Hij keek Dik aan en streek met zijn hand langs zijn
dunne bakkebaardjes.

"Ja," zei Dik,--"'t is zoo, en nu had ik gedacht, dat het juist een
huisje voor u beiden zou zijn."

"Ja," zei Trom, "dat denk ik ook, en dat doe ik."

"'t Is een lief huis," ging Dik voort. "Niet te groot en erg
gemakkelijk in 't bewonen. En als u mij dan den winkel verhuurde,
zou u een rustigen ouden dag kunnen hebben. 't Wordt Vader toch wel
wat erg zwaar in den winkel."

"Ja, dat doet het--en dat doet het," zei Trom.

"En wou jij dan alleen in den winkel gaan wonen, Dik?" vroeg vrouw
Trom met een glimlachje.

Dik lachte ook.

"Neen Moeder, dat is nu juist mijne bedoeling niet. Als u en Vader het
goedvinden, zou ik wel willen trouwen. Anneke en ik hebben elkander
al gekend van onze vroegste kinderjaren af, en wij houden veel van
mekaar. Dus,--wat dunkt u er van?"

Moeder Trom stond op, sloeg haar armen om Dik's hals, gaf hem een
kus op elke wang, en zei:

"Mijn zegen er op, Dik!"

Trom trok zoo hard aan zijn bakkebaardjes, dat hij er de vlassige
haartjes van in de hand hield, en zei:

"Ja, ja, zoo is het goed, en dat is het. Griet, onze Dik is toch een
bizonder kind,--en dat is-ie!"



Tweede Hoofdstuk.

De belangrijkste dag uit het leven van Dik Trom.


Het ging al gauw als een loopend vuurtje door het dorp: "Dik Trom
gaat trouwen met Anneke, en zijn ouders gaan het huisje bewonen naast
den winkel." En alle menschen vonden het erg best. "'t Was net een
spannetje, dat bij elkaar hoorde," zei men. "Allebei zijn ze vroolijk,
allebei jong, allebei dik," en dat was waar, want Anneke evenaarde in
gezetheid haar aanstaanden man. Zij zag er door en door gezond uit,
had een paar blozende wangen en keek iedereen altoos vroolijk en
opgeruimd aan. En zij vond het wat prettig om met Dik te trouwen. Van
hun vroegste jeugd af hadden zij elkander gekend en veel van mekaar
gehouden, en niemand vond het vreemd, dat zij man en vrouw zouden
worden. Eigenlijk hadden de menschen het al lang gedacht.

Op een mooien dag in de maand Juni werd de bruiloft gevierd. Dik was 's
morgens al vroeg opgestaan en den tuin achter zijn huis ingestapt. Het
zonnetje scheen zoo vroolijk, de vogels zongen zoo blijde, de bloemen
in de perkjes geurden zoo heerlijk, en Dik voelde zich zoo gelukkig,
dat hij van louter plezier een liedje begon te zingen. En met zijn
zakmes sneed hij de vroege rozen af en de seringen en de vogelkers,
en bond ze te zamen tot een welriekenden ruiker, dien hij zelf aan
zijne bruid ging brengen. Overal zag hij de vlaggen uitsteken ter
eere van hem en van Anneke. Piet van Dril was de eerste, die zijn vlag
uit het zolderraam stak, en toen volgde Jan Vos, en daarna Van Dijk,
de molenaar, en Vrouw van Aken, en Teun de visscher, en de meester,
en de ontvanger, en de burgemeester. Ja, zelfs uit het huisje van Kee,
de heks van den Achterweg, wapperde een klein, verschoten vlaggetje
uit het boven-zijraampje, want zij hield dolveel van Dik en verheugde
zich in zijn geluk. Weldra was er geen huis meer, waar de vlag niet
uithing, wat wel een bewijs was, dat de bruid en de bruidegom geliefde
personen waren op het dorp.

Dik vond het heerlijk te zien, dat alle menschen hem en Anneke een
blijk van vriendschap wilden geven. Hij had een glimlach van geluk
op de lippen, en zijne oogen tintelden van blijdschap.

De menschen, die hem tegenkwamen, hielden hem staande om hem geluk
te wenschen en de hand te drukken, en Piet van Dril stak zijn zwarte
gezicht buiten de deur van de smederij, toen Dik daar voorbijkwam,
zwaaide met zijn vette, glimmende petje, en riep driemaal:
"Hoezee! Leven Dik en zijne bruid!"

Voor het huis van Anneke wachtte hem ee iDe Zoon van Dik Trom written by C. Joh. Kieviet Paradingnakedwomen Dating Migliori Chat 77P2P Worawoot15 Gmail Com Www Tagged Com Free Dating Site Parading Naked Women Cam Girls Naked Chicks Naked Ass Russian Girls Girls Naked Pussy Movies Girls Naked Pic Naked Models Blonde Girls Little Naked Lesbian Naked Asian Naked Live Sex Cams Asian Nakedj s Blonde Live lDe Zoon van Dik Trom written by C. Joh. Kieviet Paradingnakedwomen Dating Migliori Chat 77P2P Worawoot15 Gmail Com Www Tagged Com Free Dating Site Parading Naked Women Cam Girls Naked Chicks Naked Ass Russian Girls Girls Naked Pussy Movies Girls Naked Pic Naked Models Blonde Girls Little Naked Lesbian Naked Asian Naked Live Sex Cams Asian Nakedw q Girls Asian